احساس شهوت تنها نقطه ی آغازین عشق ورزی و نمود فیزیکی و جسمانی نیاز و گرایشی محض و نامحدود به زمان است. چرا که هسته ی مرکزی عشق و جاذبه ی جسمانی نیز چیزی نیست جز میل و نیاز به آمیزش ، یگانگی ، نکاح و اتحاد با معشوق.،گر چه در ظاهر این بدن شماست که بدن معشوق را لمس می کند اما در واقع این روح شماست که از طریق بدنتان به نوازش روح معشوق می پردازد.

باربارا دی انجلیس

منتظر نمانید عشق شما را پیدا کند
زمین حاصلخیزی بیافرینید تا بذر عشق به سادگی در آن جوانه زند و رشد کند
خود را تمام و کمال و تا آن جا که در توان دارید با صداقت تمام به رابطه تان متعهد و پای بند کنید
قدرت تعهد بذر عشق میان شما و معشوق را آبیاری خواهد کرد و به آن این امکان را خواهد داد تا در قلب شما به بار بنشیند. باربارا دی انجلیس

یا رب العالمین

تب دوست داشتنی عشق ،بهترین گرماست،

باز این دل دیوانه ام یاد تو کرده بی خبر

شبها به یادت دیده ام خون می فشاند تا سحر

دل را کفایت نام تو ،تابشکند چون شیشه ای

با من بگو هر نکته ای ،اما ز دل نامی مبر

ای درد و ای درمان من ، وی مونس وغمخوار من

دل با همه ناباوری،گشته اسیر روی تو

تن با همه تناوری،دربند تار موی تو

اشک غم و هجران تو ،با من ولی

دوری نمی جوید زمن،هرروز وهر دم روی تو

این دل کنون صد پاره شد از دشنه ی غمهای تو

حتی هزاران دل شود ره می سپارد سوی تو

با این دل صد پاره ام ،هر روز وهر شب را خوشم

چون می رساند سوی من ،هر دم نسیم از بوی تو

هر نیم شبان در پی یک جمله ی نابم صد جمله فرستادم و افسوس ندادی تو جوابم از آتش عشق تو همی سوزم و سازم زین سوختن و ساختن عمریست سرا پا به عذابم با همرهی عشق ز طوفان نهراسم تا دل به تو دارم همه جا ره به صوابم آخر به کجا زین دل حیران به تو گویم خواهان چو نباشد همه اسرار سپارم به کتابم دریای وجودم همه اسرار نهانیست روز تو بدین گنج رسی وای که خوابم!

آمدی از راه دور، بردل غمگین من مرهمی از عشق تو ،زد به دل پیر من من که غمین بودم و خسته از این روزگار تشنه ی یک جرعه ای ،تا که بیاید به کار این دل غم دیده ام ،عمر همه سر به زیر خسته و درمانده و در غم دوران اسیر کودکی افسانه ای ،لیک تنم زرد و پیر عاشق بازی شدم ،لیک کمی گشته دیر از صفت روزگار ،عمر نیاید به کار کودک عاشق شده ،بی خبرو بی قرار من به فلک داده ام دست و دل بی قرار دست و دلم زد گره،زلف سر و عشق یار چشم و دلم گشته خون ،از غم عشق وجنون خنجری از چشم یار ،کرده دلم پر زخون چشم و دل خون شده ،کی دگر آید به کار گر بودم دیگری،خون کنمش بهر یار !

چو بودی بود و نا بودم

چنین کردی تو نابودم

وگر نا بود بودی تو

من آن بودم که نا بودم!

گفتی که تو را شوم ،مدار اندیشه،

دل خوش کن و بر صبر گمار اندیشه

کو صبر و چه دل ،کانچه دلش می خوانند

یک کاسه ی خون است و هزار اندیشه

(اقتباس)

هر شب مرا یلدا شده ،

روزیکه رفتی در بهار،

هر روز من چون شب شده،

هر شب مرا یلدا شده،

روزی که رفتم من کنار ،

دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم واندر این کار دل خویش به دریا فکنم